Dziś jest Wtorek, 22 września 2020 r. Obchodzimy imieniny: Tomasza, Maurycego, Joachima. Wszystkiego najlepszego!

Oficjalna strona internetowa Parafii pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kopciach

Katecheza

21.08.2016 – Katecheza 260: Starotestamentalne źródła nakazu „Umarłych Grzebać”

W Izraelu pozbawienie pochówku uważano za straszliwe zło, które stanowiło część kary grożącej za bezbożność. Dlatego pogrzeb był aktem litości i miłosierną praktyką judaizmu. Stąd napomnienia Syracydesa: ,,[ … ] nawet umarłym nie odmawiaj oznak przywiązania!” (7,33) i dalej: „Synu, wylewaj łzy nad zmarłym i jako bardzo cierpiący zacznij lament, według tego, co mu przystoi, pochowaj ciało i nie lekceważ jego pogrzebu!” (38,16).

Istotne świadectwo tej praktyki znajdujemy w Księdze Tobiasza: „W dniach (panowania) Salmanassara dawałem często jałmużnę braciom z mojego narodu. Dawałem mój chleb głodnym i ubranie nagim. A jeśli widziałem zwłoki któregoś z moich rodaków wyrzucone poza mury Niniwy, grzebałem je. I grzebałem także, jeśli kiedy zabił kogoś Sennacheryb” (1,16-17); a w innym miejscu czytamy: „Gdy ty i Sara modliliście się, ja przypomniałem błagania wasze przed majestatem Pańskim, a także, gdy grzebałeś zmarłych. A kiedy nie wahałeś się wstawać i opuszczać swojego posiłku, i iść, i grzebać umarłego, ja zostałem posłany, aby cię wypróbować” (12,12-13).

Tobiasz dołącza uczynek miłosierny „umarłych pogrzebać” po dwóch innych uczynkach miłosierdzia: „głodnych nakarmić” i „nagich przyodziać’: Ta kolejność musiała wpłynąć na późniejsze włączenie omawianego uczynku po sześciu wymienionych w Ewangelii według św. Mateusza.