Dziś jest Wtorek, 20 kwietnia 2021 r. Obchodzimy imieniny: Czesława, Agnieszki, Mariana. Wszystkiego najlepszego!

Oficjalna strona internetowa Parafii pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kopciach

Katecheza

15.01.2017 – Katecheza 281: Czyściec – stan w którym człowiek dojrzewa do świętości

W tradycji Kościoła Katolickiego bardzo mocno jest ugruntowana nauka o czyśćcu. Mówiliśmy w poprzednich katechezach, że miłosierny Bóg pragnie zbawić każdego człowieka. W momencie śmierci dokonuje się sąd szczegółowy, w czasie którego dusza ludzka poznaje swój stan i decyduje o swoim losie wiecznym. Św. Jan autor Apokalipsy pisząc o wejściu do nieba i przebywaniu z Jezusem zaznacza: „A nic nieczystego do niego nie wejdzie ani ten, co popełnia ohydę i kłamstwo lecz tylko zapisani w księdze życia Baranka” (Ap 21,27). Przed Bogiem, który jest Święty nie można stanąć z grzechem. Stąd człowiek, który za życia ziemskiego „nie dorósł” do pełni świętości potrzebuje po śmierci oczyszczenia.

Katechizm Kościoła Katolickiego zaznacza, że czyściec to stan przejściowy który trwa do chwili powszechnego zmartwychwstania. Dostępują go dusze osób umierających w łasce, ale które nie są całkowicie oczyszczone (KKK 1030). Boże miłosierdzie dopuszcza możliwość oczyszczenia miłości z egoistycznych przywiązań, do których doprowadziły popełnione grzechy. Ciężar kary czyśćcowej zależy od rodzaju oraz liczby popełnionych grzechów. Oczyszczenie dokonuje się przez „ogień”, który nie jest fizycznej natury, lecz jest bólem duchowym wynikającym z uświadomienia sobie miłości Boga i własnych niedoskonałości. Innym oczyszczającym cierpieniem jest tęsknota za Bogiem. Katechizm Kościoła Katolickiego podkreśla także, że cierpienia czyśćcowe są inne niż piekielne (KKK 1031). Po ukończeniu oczyszczenia dusze z czyśćca trafiają do nieba (nie ma możliwości przejścia z czyśćca do piekła). Z pomocą rozumienia nauki o czyśćcu znów przychodzi nam Św. Siostra Faustyna Kowalska, która zapisała słowa: „Ujrzałam Anioła Stróża, który mi kazał pójść za sobą. W jednej chwili znalazłam się w miejscu mglistym, napełnionym ogniem, a w nim całe mnóstwo dusz cierpiących. Te dusze modlą się bardzo gorąco, ale bez skutku dla siebie, my tylko możemy im przyjść z pomocą. Płomienie, które paliły je, nie dotykały się mnie. Mój Anioł Stróż nie odstępował mnie ani na chwilę. I zapytałam się tych dusz, jakie ich jest największe cierpienie? I odpowiedziały mi jednozgodnie, że największe dla nich cierpienie to jest tęsknota za Bogiem. Widziałam Matkę Bożą odwiedzającą dusze w czyśćcu. Dusze nazywają Maryję „Gwiazdą Morza”. Ona im przynosi ochłodę. Chciałam więcej z nimi porozmawiać, ale mój Anioł Stróż dał mi znak do wyjścia. Wyszliśmy za drzwi tego więzienia cierpiącego. [Usłyszałam głos wewnętrzny], który powiedział: Miłosierdzie moje nie chce tego, ale sprawiedliwość każe. Od tej chwili ściśle obcuję z duszami cierpiącymi” Tęsknota za Bogiem powoduje jeszcze większe pragnienie Jego. Właśnie ta tęsknota powoduje, że człowiek w czyśćcu dojrzewa do świętości przez miłość i staje się gotowy do spotkania z Bogiem twarzą w twarz.

DRODZY PARAFIANIE!

W związku z wprowadzonymi obostrzeniami sanitarnymi w naszym kościele może przebywać jednocześnie niewiele osób, nie licząc kapłana i służby liturgicznej. Zachęcam do skorzystania z transmisji nabożeństw w telewizji i w internecie.
Okazji mamy bardzo wiele.

Przypominam, że nadal obowiązuje dyspensa od uczestniczenia we Mszy świętej i możliwość przyjmowania Komunii Świętej duchowej. Umożliwiam także przyjmowanie Komunii Świętej w kościele poza nabożeństwami. Proszę zapoznać się z ogłoszeniami, programem adoracji i poświęcenia pokarmów wielkanocnych. Informacja o nabożeństwach w remizie w Płazówce znajduje się w ogłoszeniach.