Dziś jest Wtorek, 22 września 2020 r. Obchodzimy imieniny: Tomasza, Maurycego, Joachima. Wszystkiego najlepszego!

Oficjalna strona internetowa Parafii pw. Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny w Kopciach

Katecheza

9.07.2017 – Katecheza 305: Jezus Chrystus postacią historyczną wzmiankowaną przez źródła pogańskie

Przede wszystkim trzeba zwrócić uwagę, że o istnieniu Jezusa Chrystusa wspominają nie tylko źródła chrześcijańskie, ale też pogańskie. Te wzmianki zasługują na szczególną uwagę, jako, że w ich przypadku nie można mówić o jakimkolwiek interesie, który ich autorzy mogliby mieć w podawaniu fałszywych informacji o istnieniu Jezusa Chrystusa.

Najważniejszy jest niewątpliwie fragment zawarty w „Rocznikach” Publiusza Korneliusza Tacyta (ok.55-120 po Chr.), który w 115 roku opisując wypadki za cesarza Nerona podaje: „Atoli ani pod wpływem zabiegów ludzkich, ani darowizn, albo ofiar błagalnych na rzecz bogów nie ustępowała hańbiąca pogłoska, lecz wierzono, że pożar Rzymu był nakazany. Aby więc ją usunąć, podstawił Neron winowajców i dotknął najbardziej wyszukanymi kaźniami tych, których znienawidzono dla ich sromot, a których gmin chrześcijanami nazywał. Początek tej nazwie dał Chrystus, który za panowania Tyberiusza skazany był na śmierć przez prokuratora Poncjusza Piłata”.

Zarówno styl, nieprzychylne nastawienie do chrześcijan i powszechnie znana rzetelność Tacyta przemawiają za prawdziwością i wiarygodnością tej wzmianki. Tacyt wspomina również w Dziejach o chrześcijanach przy okazji relacji o zniszczeniu przez Tytusa świątyni jerozolimskiej w 70 roku.

Druga wzmianka znajduje się u Gajusza Swetoniusza (ok.69-130 po Chr.), sekretarza cesarza Hadriana (panował 117-138 po Chr.). W Żywotach cezarów podaje on informacje, że ok. 49 n.e. cesarz Klaudiusz (panował 41-54 po Chr.) wypędził z Rzymu Żydów, „bo nieustannie wichrzyli, podżegani przez jakiegoś Chrestosa” (25,4). Przypuszczalnie ten fragment podaje zniekształcone informacje o wierze chrześcijan w Chrystusa, co wydaje się prawdopodobne biorąc pod uwagę, że początkowo chrześcijanie byli uważani przez Rzymian za sektę żydowską.

Z innych pogańskich źródeł historycznych zawierających wzmianki o Jezusie warto wspomnieć dzieła piszącego po grecku syryjskiego satyryka i pisarza Lukiana z Samosaty (ok.120-190 po Chr.), który wspomina o Chrystusie, nazywając go sofistą i czarodziejem oraz o Jego nauczaniu i Ukrzyżowaniu.

Sekstus Juliusz Afrykański cytuje również żyjącego w I po Chr. samarytańskiego historyka Thallusa, który napisał kronikę dziejów wschodniej części świata śródziemnomorskiego od wojny trojańskiej po czasy sobie współczesne (ok. 50 po Chr.)W przytaczanym fragmencie mowa jest o zaćmieniu słońca podczas pełni księżyca i trzęsieniu ziemi w Judei. Z powodu datowania na połowę I wieku n.e. jest to bardzo istotne świadectwo, współczesne, a być może nawet wcześniejsze od Ewangelii.

Przypuszczalną wzmiankę o Jezusie znajdujemy również w liście Syryjczyka Mara bar Serapiona do swojego syna Serapiona. Wspomina on tam o „Królu Żydowskim”, który był mądrym nauczycielem niesprawiedliwie zabitym przez Żydów oraz o fakcie, że za karę za to morderstwo ich królestwo zaraz potem upadło.

Ostatnią z wczesnych wzmianek znajdujemy w datowanych na ok. 112 po Chr. listach Pliniusza Młodszego (61-113 po Chr.) do cesarza Trajana (panował 98-117 po Chr.) w których prosi on o wskazówki w sprawie postępowania z chrześcijanami. Pliniusz Młodszy potwierdza w nich cześć oddawaną Chrystusowi jako Bogu, zwyczaj rozdzielania jedzenia między wyznawcami (Komunia), spotykania się w określone dni (święcenie niedzieli?) oraz kodeks moralny obowiązujący chrześcijan.

W przytoczonych wzmiankach widać więc wyraźnie, że nawet pogańscy pisarze
 o niechętnym lub wrogim nastawieniu do chrześcijan nie mieli wątpliwości, że Jezus Chrystus był postacią historyczną.